Αίσθημα  ντροπής

 Αφουγκράζομαι  με  αίσθημα  ντροπής, 

τις  απροσδόκητες  απουσίες  της  αγάπης

Εντοπίζω  το  θράσος  στα  σαθρά  τείχη  του  σήμερα,

καθαρίζω  τη  σκόνη  απ’ τα  ράφια  της  συνήθειας

 

Αισθάνομαι  την  απειλή  της  ανασφάλειας,  της  αδικίας,

νιώθω  να  συμμετέχω  στην  παράνοια  της  ασυνεννοησίας 

Κάθε  λεμονιάς  λεμόνι  έρχεται  εδώ  και  ριζώνει

δε  σέβεται  τίποτα,  ότι  έχει  απομείνει  καταστρέφει  και  λερώνει

 

Ούτε  νόμοι,  ούτε  αρχές,  τίποτα  δε  λειτουργεί

κάθε  τυχάρπαστος  τυχοδιώκτης  παρανομεί

Η  γλώσσα  μας  παραποιείται,  η  ηθική  εξευτελίζεται,

κάθε  ίχνος  ανθρωπιάς  και  ομορφιάς  εξανεμίζεται

 

Όπου  γυρίσω  και  κοιτάξω,  βρωμιά  κι  ασχήμια  αντικρίζω

την  ίδια  μου  την  πόλη  πια,  δεν  την  αναγνωρίζω

Αδιαφορία  για  όλα,  μόνο  το  χρήμα  κυριαρχεί

ασήμαντη  πια  κατάντησε  κάθε  μορφής  ζωή 

 

Θλίβομαι  ειλικρινά  και  κάθε  στιγμή  που  περνά,

ψάχνω  απεγνωσμένα  κάτι  όμορφο  να  ζήσω  από  τα  περασμένα

Όμορφα  αρώματα  να  μυρίσω  και  γλυκά  χαμόγελα  ν’ αντικρίσω,

τις  χαμένες  αξίες  της  ζωής  από  τ’ αζήτητα  να  αντλήσω

 

Έτσι  με  το  πινέλο,  τα  χρώματα,  το  τελάρο  μου  και  το  βοριά,

δημιουργώ   έναν  κόσμο  ανεπανάληπτο,  αγέρωχο  και  ειρηνικό,

να  ζήσω  το  όνειρο  που  κάποιοι  προσπαθούν  να  μου  κλέψουν, 

δίχως  απ’ της  καρδιάς  τους  το  μάτι  να  στάξει  καυτό  ένα  δάκρυ.