Αιωρούμαι  κι  αντιστέκομαι

Αιωρούμαι,  επιμένω,  αντιστέκομαι,

κατακερματίζω  το  ψέμα,  τη  βία,  την  πλάνη

Αγαπώ  τα  λάθη  μου  και  τα  ξορκίζω,

αγωνιώ  κι  αναρωτιέμαι  για  κάθε  ύπαρξη

που  πάει,  όταν  του  ορίζοντα  περάσει  τη  γραμμή

 

Βυθίζομαι  στα  νέφη  της  απελπισίας

όταν  βλέπω  το  λουλούδι  να  μαραίνεται,

το  ζώο  να  βασανίζεται,  το  ποτάμι  να  στεγνώνει,

το  δάσος  να  καίγεται,  τον  πλανήτη  να  μολύνεται

απ’ του  ανθρώπου  την  ασύδοτη  απερισκεψία

 

Ορθώνω  το  ανάστημα  και  πολεμώ

αυτόν  τον  επικίνδυνο,  αόρατο  εχθρό,

χτίζω  κάστρο  ψηλό  απ’ της  αγάπης  το  υλικό,

που  είναι  άφθαρτο,  ανθεκτικό,  παντοτινό, 

δεν  κοστίζει  τίποτα  κι  όμως  είναι  χρυσό!

 

Αρνούμαι  κι  αντιστέκομαι

σε  κάθε  τι  αφύσικο, απάνθρωπο

που  στο  διάβα  μου  συναντώ

και  είναι  απρόσωπο  κι  εξοντωτικό

 

Αν  αποφασίσεις  το  ίδιο  κι  εσύ

και  γίνουμε  πολλοί,  ίσως  τότε,

βρει  την  αληθινή  της  μορφή  η  ζωή

κι  η  ομορφιά  της  ισορροπίας  φανεί!