Έξω  βρέχει

 Βρέχει,  βρέχει  συνεχώς,  κλαίει  ο  ουρανός!

Οι  βροχοστάλες  δροσίζουν  της  πληγής

τ’ απόρθητα  σκοτάδια,  τ’ αφέγγαρα  βράδια

Τα  φύλλα  σιγά - σιγά  πλέκουν  απαλό  χαλί

και  τ’ άστρα  τη  νύχτα  κεντούν,  με  φως  ασημί

 

Είναι  Χριστούγεννα,  όχι  για  όλους,

κάποιοι  κλαίνε  αντί  να  γελούν,

κι  αντί  τη  Γέννηση του  Χριστού 

να  γιορτάζουν  και  να  χαμογελούν,

την  αγάπη  και  τη  χαρά  επιζητούν

 

Οι  άλλοι  εκείνοι,  οι  γνωστοί  βιαστές

την  ανθρωπιά  βάναυσα  πυροβολούν,

λύπη,  πόνο  και  δυστυχία  προκαλούν, 

στων  νεογνών  ελπίδων  τις  καρδιές

 

Η  αγάπη  κι  η  ελπίδα  είναι  του  ανθρώπου

τα  δυό  ατσάλινα,  νικηφόρα  όπλα  νοερά,

που  όσο  κι  αν  χτυπηθούν,  πάνω  στην  πληγή

ξαναβγάζουν  δυνατότερα,  χρυσένια  φτερά!