Το  άλογο  που  μεθούσε

Μεθώ  για  να ζω,

να  ξεχνιέμαι,  να  τραγουδώ

Οι  απότομες  ανηφόρες της  ζωής   

οδηγούν  κάθε  βήμα  μου  στον  ουρανό

 Ανέλπιδη  και  αβοήθητη  η  μέθη

αγκιστρώνεται  επάνω  μου

με  την  βαθιά  ανάγκη  για  ελευθερία

χωρίς  τη  δυνατότητα  ελέγχου  του  εαυτού  της

 Το  μεθύσι  έχει  μια  θνητή  συνάφεια

με  το  απόρρητο  της  σκέψης

Άλογο  και  παράλογο,

άγνωστο,  ανεξερεύνητο  αλλά  προσβάσιμο

 Με  τη  μύχια  πεποίθηση  της  προσωρινότητας

αποκρύπτει  το  προσωπείο  της  φθοράς,

τεκμηριώνει  μια  φιλελεύθερη  αντικειμενικότητα

δικαιολογεί  το  αδικαιολόγητο   ανέσπερο  φως

 Δεν  ανέχεται  τη  διάλυση

και  την  πολυπλοκότητα  του  απλού,

αναπτύσσει  αντίσταση

και  καθιστά  το  προσωρινό  σε  αέναο

που  ζει  και  πεθαίνει  τώρα.