Ένα θαύμα χρειάζεται

Δεν θα γράψω κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σχεδόν όλοι καθημερινά γύρω μας.

Απλά εδώ θα παραθέσω το ευχάριστο μήνυμα, μια ιδέα, ένα χαρούμενο τέλος, (happy end),

όπως έκαναν συνήθως

στις παλιές, ελληνικές, όμορφες ταινίες.

Τα συναισθήματα έχουν πολλές αποχρώσεις.

Σήμερα όμως,

κυριαρχούν δύο.

Οι άσπρες και οι μαύρες.

Οι υπόλοιπες αποχρώσεις είναι υπό κατάληψη βίας και φόβου, τρομοκρατίας, φτώχειας και δυστυχίας.

Σπάνια βλέπεις όμορφα χρώματα πια, η γκρίζα πόλη, τα μαύρα ρούχα, τα ωχρά πρόσωπα σου επιβάλλουν μια απογοήτευση, μια τάση για φυγή, σου εμφυτεύουν το σπόρο της κατάθλιψης, που γιγαντώνεται ύπουλα, απρόσμενα και επιβλητικά.

Ακόμα και ο ουρανός κλαίει με τα γήινα, ανθρώπινα κατορθώματα.

Σε λίγο θαρρώ,

πως και η θάλασσα θα γίνει ξηρά ή ίσως το αντίθετο.

Θα ενταχθεί κι αυτή στην γκρίζα στενάχωρη, παγερή απόχρωση.

Τα κάγκελα αυξάνονται

και οι παλμοί της καρδιάς μειώνονται.

Οι ανάσες μυρίζουν βαριά.

Τα μη και τα δεν,

ηχούν σε ρυθμούς μινόρε.

Ένα μηδέν απειλητικό επικρατεί.

Το φανάρι του Διογένη σκούριασε κι αυτό,

τα τζάμια του έσπασαν.

Η σκόνη σκέπασε τα χαμόγελα, την αίσθηση του ωραίου, του αληθινού.

Το μεγάλο παραμένει, αλλά στο αντίθετο ρεύμα, στη σκοτεινή πλευρά της ζωής.

Ποιάς ζωής;

Ένα θαύμα χρειάζεται

για ν' αλλάξουν όλα.

Μία παγώνα καμαρωτή, άκουσε το κάλεσμα σου, έτρεξε κοντά σου και

άνοιξε τα μεγαλόπρεπα φτερά της!

'Έλαμψαν τα χρώματα γύρω της!

Είναι μια οπτασία, ένα όραμα, που κλέβει το βλέμμα αυτού που διψάει για την ομορφιά.

Και η βαθιά πεποίθηση ότι όλα μπορούν ν' αλλάξουν, αρκεί να το θέλεις πολύ,

και να αγωνιστείς με σθένος για την κατάκτηση του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού.

Εκεί κάπου ανάμεσα σε αυτούς

είμαι κι εγώ.