Η ζωή μας είναι χωρισμένη στη μέση, 

(στα δύο)

Ζωή, θάνατος

Νιάτα, γηρατειά

Λίγο, πολύ,

Πάνω, κάτω

Μέρα, νύχτα 

Καλό, κακό

Ζέστη, κρύο

Λύπη, χαρά

Πόλεμος, ειρήνη

Ελευθερία, σκλαβιά

Αγάπη, μίσος,

Πλούτος, φτώχεια

Υγεία, ασθένεια

Αστείο, σοβαρό

Μεγάλο, μικρό

Γέλιο, κλάμα

Έξυπνο, χαζό

Απόν, παρόν

Κι αυτό το παρόν το σπάμε σε χιλιάδες κομματάκια από γυαλί, από χαρτί, από σίδερο, από ξύλο, σκόνη, από αέρα, φωτιά, όνειρα, σύννεφα ...

Δεν μπορώ να συναντήσω το απόν στο παρόν ...είναι ένα παράπονο που με βασανίζει από παιδί.

Η κυρία Ανάμνηση όταν επεμβαίνει μου δίνει ένα σκούντημα που και που και αναθαρρεύω...όμως αυτό κρατάει όσο μια ανάσα.

Και το επόμενο λεπτό με την νοοαξίνα μου χτυπάω πάλι τους μεταλλικούς βράχους της απουσίας.

Αυτή δεν αστειεύεται, μένει ακλόνητη, ασάλευτη, αδιαπραγμάτευτη, συμπαγής, σιωπηλή.

Αναρωτιέμαι όμως εκείνη, δεν έχει αισθήματα; 

Ένα παρόν έρχεται χαρούμενο κρατώντας μια ασπρόμαυρη αποκριάτικη μάσκα...

Έλα μου λέει, πίσω από τη μάσκα αυτή κρύβεται μία ενδόμυχη επιθυμία.

Κι όταν την φορέσεις θα δεις...

Πράγματι, την φόρεσα και ένιωσα αλλιώς... όμορφα, διαφορετικά, το παρόν και το απόν έγιναν ένα μαγικό, αστραφτερό, χαντροστολισμένο ραβδάκι που όταν το κούνησα ...

πέταξα κι έγινα κάτοικος στη χώρα του Αέναου Πουθενά!

Έστω και για λίγο.

Όμορφα ήταν.