Στο βάθος του ύψους
Αρχίζει ο γκρεμός
Επιτέλους λέω,
Τελειώνει ο διωγμός.
Η αγάπη και ο ενθουσιασμός Μια φορά κι έναν καιρό Ήταν η κυρία Αγάπη και ο κύριος Ενθουσιασμός. Καρπός του έρωτα τους ήταν ο πόνος. ΄Όταν γεννήθηκε ο πόνος και μεγάλωσε Γνώρισε την κυρία Δημιουργία. Ο έρωτας τους ήταν μεγάλος και απέκτησαν πολλά παιδιά Τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη χαρακτική, Την μουσική, την αρχιτεκτονική, την ποίηση και τον χορό. Μεγάλωσαν όλα τα παιδιά Κι ήταν όλα μαζί ενωμένα, ευχαριστημένα, χαρούμενα. Γιατί σε αυτήν τη ζωή που γεννήθηκαν Είχαν σαν αποστολή τους Να κάνουν έναν καλύτερο κόσμο, γεμάτο εκπλήξεις, ομορφιά. Αλλά κάθε φορά που έκαναν μια σκέψη, Ο πόνος ήταν παρών, η αγάπη ήταν παρούσα Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται χρόνια τώρα Και θα συνεχίζεται στο διηνεκές.
Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρή, ο δε καιρός οξύς, η δε πείρα σφαλερή, η δε κρίσις χαλεπή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΙπποκράτης
Πατέρας της Ιατρικής (460-370 π.Χ.)
(το πρώτο παράγγελμα από τους «Αφορισμούς»)