Το περιστέρι
Απ' το παράθυρο μου τώρα
βλέπω
να πετούν ψηλά περιστέρια λευκά
Τα καταπράσινα φύλλα των δένδρων
που αντιστέκονται σθεναρά
στην καταστροφική ανθρώπινη συμπεριφορά.
Τον ήλιο που λάμπει ακόμα πιο ψηλά
χρυσώνοντας ότι με αγάπη ακουμπά
Τη γη που γέμισε δάκρυα, αίμα και συμφορά
Γι' αυτό ο Θεός έδωσε
στα πουλιά και στους αγγέλους φτερά
Για να πετούν εκεί ψηλά
Στα σύννεφα, στον ήλιο
που τραγουδά
Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, ούτε ψευτιά,
προδοσία, αχαριστία και συμφορά
Μόνο η ειρήνη άρχει εκεί, αγάπη, χαρά και
αγκαλιά
Αυτά μου είπε ένα λευκό περιστέρι εμπιστευτικά
Πριν πετάξει στον ουρανό ψηλά.
Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις —το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα ‘ναι πολύ αργά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝίκος Καζαντζάκης
Έλληνας συγγραφέας (1883-1957)
Τέλειο!
ΔιαγραφήΠολύ ωραίο!
ΑπάντησηΔιαγραφή