Ελευθερία νου, σώματος και ψυχής, εδώ και τώρα
Αναρτήσεις
Το περιστέρι Απ' το παράθυρο μου τώρα βλέπω να πετούν ψηλά περιστέρια λευκά Τα καταπράσινα φύλλα των δένδρων που αντιστέκονται σθεναρά στην καταστροφική ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον ήλιο που λάμπει ακόμα πιο ψηλά χρυσώνοντας ότι με αγάπη ακουμπά Τη γη που γέμισε δάκρυα, αίμα και συμφορά Γι' αυτό ο Θεός έδωσε στα πουλιά και στους αγγέλους φτερά Για να πετούν εκεί ψηλά Στα σύννεφα, στον ήλιο που τραγουδά Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, ούτε ψευτιά, προδοσία, αχαριστία και συμφορά Μόνο η ειρήνη άρχει εκεί, αγάπη, χαρά και αγκαλιά Αυτά μου είπε ένα λευκό περιστέρι εμπιστευτικά Πριν πετάξει στον ουρανό ψηλά.
Πρωινό τηλεφώνημα Αυτές τις μέρες, λίγο πολύ βγάζουμε τον κρυμμένο μας εαυτό. Συνηθίζεται στις δυσκολίες ο άνθρωπος ν' απελευθερώνει ένα καλά κρυμμένο βαρύ φορτίο που έχει στην ψυχή. Διανύουμε την περίοδο του εγκλεισμού μας στα σπίτια μας λόγω κόβιντ. Η φίλη μου λοιπόν η κυρία Ελένη, μου εξομολογήθηκε πρωί - πρωί από το τηλέφωνο κάποια μυστικά της. Αναρωτήθηκα γιατί. Την γνωρίζω περίπου 7 χρόνια, είναι πάνω από 80 χρόνων, την βλέπω σα γιαγιά μου και την αγαπάω. Γνωριστήκαμε πριν λίγο καιρό σε μια παρουσίαση βιβλίου, στην οποία είχα επιμεληθεί την οργάνωση και την παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής. Όταν τελειώσαμε, με πλησίασε και μου είπε με χαρά μικρού παιδιού πως κι εκείνη γράφει ποιήματα και θα ήθελε να τα διαβάσω για της πω τη γνώμη μου. Έτσι ξεκίνησε η φιλία μας. Μου αρέσει να κάνω παρέα με μεγαλύτερους ανθρώπους και να αντλώ λίγη από τη σοφία τους. Δεν γνώρισα γιαγιά και παππού κι έτσι συμπληρώνω αυτή την έλλειψη μου με κάποιους αξιόλογους ανθρώπους που έχω την τύχη...
Οι τρεις διαστάσεις Ζούσε μια φορά, σε μια γειτονιά κάπου στο κέντρο της Αθήνας, μια όμορφη κοπέλα. Η Ευγενία, ήταν μοναχοκόρη, από γονείς εύπορους, ευγενικούς και αγαπητούς σε όλη τη γειτονιά. Μεγάλωσαν την Ευγενία με πολλή αγάπη, φροντίδα και καλοσύνη. Της πρόσφεραν ότι καλύτερο είχαν. Η Ευγενία όμως, ορφάνεψε αρκετά νωρίς, μόλις τελείωσε το Πανεπιστήμιο. Τη μέρα που πήρε το πτυχίο της Νομικής, έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της, ο Σπύρος. Όνειρο του ήταν να συνεχίσει τη δικηγορία η κόρη του, καθώς και ο ίδιος ήταν από τους καλύτερους δικηγόρους της Αθήνας. Η μητέρα της η Ουρανία, φιλόλογος, ήταν απαρηγόρητη για την απώλεια του αγαπημένου συζύγου της. Όπως και η Ευγενία, η κόρη της. Περνούσαν τα βράδια τους πάντα μαζί, μέχρι τη μέρα που έφυγε από τη ζωή και η μητέρα της. Η Ευγενία τώρα έμεινε ολομόναχη. Άρχισε να ζει σε τρεις διαστάσεις. Πότε στο παρελθόν, πότε στο παρόν, πότε στο μέλλον. Αυτός ο τρόπος εναλλαγής χρονικότητας, την παρηγορούσε, μείωνε τον πόνο της και μα...
Η αξία της ζωής Έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε. Ήταν περίπου τέτοια εποχή. Τα σχολεία είχαν κλείσει για καλοκαίρι. Ήταν Σάββατο. Χτυπάει το τηλέφωνο. -Γειά σου αστέρι μου, λέει ο φίλος μου ο Βασίλης. Τι κάνεις, ζεσταίνεσαι; Πάμε βολτίτσα στο εξοχικό του Θάνου; Να πάρεις και τη φίλη σου, θα περάσουμε όμορφα. -Ωραία ιδέα, να πάρω τη Σάσα κι αν θέλει κι αυτή, να πάμε. Η Σάσα συμφώνησε αμέσως με χαρά να πάμε, γιατί εδώ που τα λέμε είχε δει δύο - τρεις φορές τον Θάνο και της άρεσε πολύ. Δώσαμε ραντεβού, ήρθαν τα παιδιά και μας πήραν από το σπίτι μου, που εν τω μεταξύ, είχε έρθει και η Σάσα τρέχοντας. Αν και είχε αρκετή ζέστη, η διαδρομή με το αυτοκίνητο ήταν ευχάριστη. Αστειάκια, ανέκδοτα, μουσικούλα, φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε στην Βραυρώνα, στο εξοχικό του Θάνου. Είχε βρει μια δικαιολογία, πείθοντας τους γονείς του πως ήθελε να μείνει μόνος με τους φίλους του αυτό το Σάββατο. Οι γονείς του, δεν του χαλούσαν ποτέ χατίρι μιας και τον είχαν μονάκριβο. Βγάλαμε...
Τα τρένα που φύγαν Τα ταξίδια με το τρένο της άρεσαν πολύ. Από μικρή της άρεσαν, να τα βλέπει, να τα ακούει, να ταξιδεύει με αυτά. Κοντινά ή και μακρινά ταξίδια. -Υπάρχει μια μαγεία, που δύσκολα, μπορείς να εξηγήσεις, έλεγε η Δοξούλα στη γιαγιά της κάθε φορά που πήγαινε να την επισκεφτεί σε ένα απόμακρο, γραφικό χωριουδάκι που ζούσε με τον παππού της. Ο παππούς της, ο Μάρκος, ήταν επιπλοποιός, καλλιτέχνης. Έφτιαχνε πολύ ωραία έπιπλα, τα σκάλιζε και τον προτιμούσαν όλοι για την όμορφη δουλειά του. Η Δοξούλα ήθελε να της μάθει να φτιάχνει κι αυτή διάφορα μικροπράγματα από ξύλο. Το πρώτο της κατόρθωμα ήταν ένα κρεβατάκι για την κούκλα της. Την βοήθησε πολύ ο παππούς της να πραγματοποιήσει αυτό το όνειρο της. Μόλις το τελείωσαν, η Δοξούλα το έβαζε κάθε βράδυ, δίπλα στο κρεβατάκι της μαζί με την κούκλα της και αποκοιμιόντουσαν χαρούμενες. Η Δοξούλα και η Ζέφη, η κούκλα της. Η γιαγιά της η Ποτούλα, ήταν δασκάλα. Διάβαζαν βιβλία μαζί και μετά συζητούσαν μέχρι να νυχτώσει. Ήταν...
.jpg)