Λογοσκεψιγραφήματα

 Απορίες Πού είναι τα χελιδόνια; Πού πήγε το πρωινό κελάηδημα των πουλιών; Πού πήγε η Άνοιξη; Πού χάθηκαν οι ευχές των ημερών που προσμένουμε την Ανάσταση και τη Λαμπρή; Πού πήγαν όλα τα καλά; Είναι οι απορίες πολλών ευαίσθητων ανθρώπων. Μην εστιάζεις στα άσχημα. Να μάχεσαι να τα ανατρέψεις όσο γίνεται και να προσεύχεσαι για το καλό. Το καλό αυτό που ξέχασες, γιατί κάποιοι προβάλλουν μόνο τα άσχημα. Γέμισε ο τόπος δικαστές της ασχήμιας. Οι θαυμαστές της ομορφιάς που πήγαν; Σκέψου τις παγίδες που σου στήνουν και άλλαξε δρόμο. Αλλιώς το κακό θα διαιωνίζεται με την έγκριση σου. Τη ζωή την διαμορφώνεις με τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Κόψε τα δεσμά των βασανιστών σου ΤΩΡΑ. Κάνε μια νέα αρχή!

 Ένα θαύμα χρειάζεται Δεν θα γράψω κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σχεδόν όλοι καθημερινά γύρω μας. Απλά εδώ θα παραθέσω το ευχάριστο μήνυμα, μια ιδέα, ένα χαρούμενο τέλος, (happy end), όπως έκαναν συνήθως στις παλιές, ελληνικές, όμορφες ταινίες. Τα συναισθήματα έχουν πολλές αποχρώσεις. Σήμερα όμως, κυριαρχούν δύο. Οι άσπρες και οι μαύρες. Οι υπόλοιπες αποχρώσεις είναι υπό κατάληψη βίας και φόβου, τρομοκρατίας, φτώχειας και δυστυχίας. Σπάνια βλέπεις όμορφα χρώματα πια, η γκρίζα πόλη, τα μαύρα ρούχα, τα ωχρά πρόσωπα σου επιβάλλουν μια απογοήτευση, μια τάση για φυγή, σου εμφυτεύουν το σπόρο της κατάθλιψης, που γιγαντώνεται ύπουλα, απρόσμενα και επιβλητικά. Ακόμα και ο ουρανός κλαίει με τα γήινα, ανθρώπινα κατορθώματα. Σε λίγο θαρρώ, πως και η θάλασσα θα γίνει ξηρά ή ίσως το αντίθετο. Θα ενταχθεί κι αυτή στην γκρίζα στενάχωρη, παγερή απόχρωση. Τα κάγκελα αυξάνονται και οι παλμοί της καρδιάς μειώνονται. Οι ανάσες μυρίζουν βαριά. Τα μη και τα δεν, ηχούν σε ρυθμούς μινόρε. Ένα μ...

    Ακούω, βλέπω, νιώθω  Ακούω συχνά Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει αληθινή φιλία, όλοι είναι άπιστοι, ερωτικά, θρησκευτικά, γενικά. Δεν το ένα, δεν το άλλο. Μα καλά εγώ πού ζω; Στον κόσμο μου οκ. Όπως μου το λένε άλλωστε πολλοί. Εντάξει συμφωνώ, ζω στον κόσμο μου. Αλλά για να υπάρξει αυτός ο κόσμος, σημαίνει ότι: 1. Τον επέλεξα 2. Κουράστηκα να τον φτιάξω 3. Προσπαθώ να τον κάνω καλύτερο καθημερινά 4. Ακούω, βλέπω, νιώθω, πράττω  5. Παρατηρώ τα πάντα 6. Δεν παραιτούμαι από τα όνειρα μου Κι άλλα πολλά. Και τελειώνοντας, λέω ότι δεν χάθηκε τίποτα από όλα αυτά. Μόνον ο άνθρωπος χάθηκε. Έχασε το δρόμο του, την πίστη του, το χιούμορ του, τον εαυτό του,  τα όνειρα του,  την ψυχή του. Όταν το συνειδητοποιήσει αυτό,  τότε υπάρχει ελπίδα να ανακτήσει όλα αυτά, αν θέλει. Το πώς, είναι στον δρόμο του καθενός  και το πώς δεν είναι ίδιο για όλους.

  Μια Ανάσταση υψώνεται λυτρωτική!  Ανθισμένη, εκτυφλωτική Του επέκεινα μια προσταγή Φωτοδίνη εκστατική Η Αρχόντισσα ζωή!   Υ . Γ . "vivere pericolosamente".

Στο βάθος του ύψους Αρχίζει ο γκρεμός Επιτέλους λέω, Τελειώνει ο διωγμός.  

  . .. Τα φαινόμενα ...   Τα φαινόμενα απατούν. Οι άνθρωποι απαιτούν, απατούν, αιτούν, πατούν, εξαπατούν. Οι κρυμμένες πτυχές των ανθρώπων, καλές ή κακές εκδηλώνονται στα δύσκολα. Εκεί ο μαγικός καθρέφτης της ψυχής αποκαλύπτει τα κρυμμένα απωθημένα. Ελάχιστοι διαθέτουν το μεγαλείο της ψυχής,   αυτό το μέγιστο δώρο, Που δεν χαρίζεται, δεν μιμείται, δεν κληρονομείται, δεν χάνεται ποτέ.   'Όσο καλύτερα γνωρίζω τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο απογοητεύομαι. Δεν συγκρίνω τους ανθρώπους με τα ζώα. Γιατί είναι διαφορετικά είδη έτσι κι αλλιώς.   Αλλά διακρίνω σταθερές αξίες στα ζώα Και σταθερά μεταβλητές στους ανθρώπους. Κάθε τι που συμβαίνει κι ένα βήμα πιο κοντά Στα αποτελέσματα των επιλογών μας.