Λογοσκεψιγραφήματα

                                                               Προσωπικά δεδομένα... Υπάρχουν άνθρωποι αλλά Η μοναξιά τους παλαβώνει Κι έτσι... Παίρνουν το κινητό τους και ξεκινούν  τον Γολγοθά της καινούργιας τους μέρας Όρεξη να έχεις και χρόνο- Και με όλα όσα ακούς,  σε ένα τρίμηνο, παίρνεις πτυχίο ψυχολογίας  άνευ διδασκάλου. Τι; άδικο έχω; Είπα να πιώ έναν καφέ σε παραλιακό,  ηλιόλουστο καφέ Τι το 'θελα; Δεν καθόμουν σπιτάκι μου; Τουλάχιστον εκεί ακούω τις γνώριμες φωνές  από τους γύρω φωνακλάδες και φωνακλούδες. Ρε παιδί μου, που γεννήθηκαν αυτοί; Στην έρημο Σαχάρα; Και νομίζουν ότι όταν μιλάνε- Που λέει ο λόγος μιλάνε.  Ουρλιαχτά απελπισίας είναι ο δόκιμος όρος, νομίζουν λοιπόν, ότι δεν τους ακούς. Επαναλαμβάνουν τουλάχιστον τρεις φορές  τα ίδια και τα ίδια, για να τα εμπεδώσεις. Και το ...

Ελπίδες κυπαρίσσια Ήχησαν σάλπιγγες χαράς Κίτρινα χρώματα, πάνω στα μενεξεδιά Γλυκές αρμονίες Έχασε η νύχτα τις αισθήσεις της Κι ο ήλιος έσπευσε να τις φωτίσει Ηλιοτρόπια χορεύουν στο μπλε τ’ ουρανού Ο έρωτας λυτρωτής Της φύσης θαυμαστής Ζαφείρια, τυρκουάζια Λαξεύουν εκτυφλωτικά νάζια Κρύσταλλα ιριδωμένα, μαγικά Λάμπουν σε μέτωπα παιδικά Χρώματα, αδελφές ψυχές Της αναγνώρισης χαρά, Της φήμης η θωπεία, Ντύνουν ιδέες με μορφές καθορισμένες Ελπίδες κυπαρίσσια Καθρεφτίζουν τα ιδανικά Σμαράγδια και αμέθυστοι Αγάπες στεφανώνουν Η καλλιέργεια της ευγνωμοσύνης Δίνει καρπούς εξέλιξης.    

  Σκέψου λίγο: 24 γράμματα έχουμε τώρα, λίγα χρόνια πριν ήταν 27 7 νότες 3 βασικά χρώματα. Με αυτά πορευόμαστε σε όλη  μας  τη ζωή. Πόσοι καλλιτέχνες, ζωγράφοι, ποιητές, μουσικοί χρησιμοποιούν αυτά τα δώρα με τον δικό τους τρόπο Και όλα αυτά καθοδηγούνται από : 1 μυαλό 1 καρδιά 1 συκώτι 1 στόμα 1 χολή 1 ψυχή Και 2 μάτια 2 χέρια 2 αυτιά 2 πόδια 2 νεφρούς 2 πνεύμονες 2 έντερα Τελικά η ζωή μας είναι απλά μαθηματικά.        

  Δυο μονοπάτια Ο έρωτας και η αγάπη,  είναι δυο μονοπάτια της καρδιάς και του μυαλού,  που σπάνια συναντώνται στη λεωφόρο της ψυχής Όταν όμως συναντηθούν,  μυαλό και καρδιά τραγουδούν η ψυχή απογειώνεται Και τα χείλη σιωπούν.

Με  το  κεφάλι  ψηλά   Μας θέλουν όλους οφειλέτες, μας θέλουν ποταπούς ικέτες Θέλουν ν’ αρπάξουν από εμάς χρήμα, σπίτια και φουρκέτες   Ζητάνε γη και ουρανό δίχως αισχύνη και αιδώ Βάζουν φόρους υψηλούς τον κακό τους τον καιρό   Εγώ τ’ ακούω όλα αυτά σιωπηλά και υπομονετικά Μέχρι το μπαμ ν’ ακουστεί και κάθε κτήνος να χαθεί   Καθόλου δε φοβόμαστε, πρέπει ν’ αγαπάμε Δεν απογοητευόμαστε, πρέπει να προχωράμε   Όπως μια θεία μου έλεγε κι αυτό όπως όλα, θα περάσει Εμείς να είμαστε καλά αισιόδοξοι με το κεφάλι ψηλά.      

Βαρύ το χτύπημα   Είναι το χτύπημα πολύ βαρύ, και η πληγή βαθιά και ανοιχτή, Κλέψανε τα χρόνια τα νεανικά μνήμες της μάνας και του μπαμπά   Αδίστακτοι, βάρβαροι ληστές, άδειασαν το μέλι νου και καρδιάς Ξεκλήρισαν κόπους και αναμνήσεις αγαπημένων προσώπων μονομιάς   Τα ενθύμια της ανέμελης ζωής, ήταν οι λύπες μου και οι χαρές, Σκέψεις και όνειρα εφηβικά Ενθύμια πολύτιμα, μοναδικά   Δώσε μου δύναμη Πατέρα αγαπημένε κουράγιο από Σένα ν’ αντλήσω Απ’ της πηγής Σου την πεμπτουσία της Θεϊκής, μοναδικής Σου παρουσίας   Οι πληγές μου να γίνουν οι καρποί αγάπης, γνώσης και συγχώρεσης Και το κενό που νιώθω στην ψυχή να γεμίσει φως, αγάπη και υπομονή.      

                                                          Άραγε... Εκεί ψηλά στον ουρανό Γιορτάζουν τα Χριστούγεννα; Γλεντάνε; Χαίρονται; Τρώνε κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες; Στολίζουν καραβάκια; Μοιράζονται δώρα; Σίγουρα δεν φοράνε φίμωτρα, ούτε πληρώνουν πρόστιμα για ανυποταγή. Σκέφτομαι αυτές τις μέρες τους αγαπημένους μου ανθρώπους που είναι εκεί ψηλά ΄Ένας κόμπος πνίγει τον λαιμό Αλλά δεν θέλω να κλάψω Εύχομαι εκεί να περνάτε καλά, να μας σκέφτεστε όπως εμείς Και να μας προσέχετε Γιατί εμείς εδώ κάτω, Έχουμε ακόμα πολλά θέματα να λύσουμε. Η αγάπη μου έβαλε φτερά Κι έφτασε κοντά σας, εκεί ψηλά Μου λείπετε πάρα πολύ Και θέλω να είσαστε καλά! Με ακούτε; Σας νιώθω, ναι, με ακούτε. Σας λατρεύω.