Λογοσκεψιγραφήματα

    ''Πεζοί και αποίητοι''   Οι πεζοί δεν διαβάζουν ποίηση Φοβούνται το όνειρο Ζουν την αγωνία τους με τον δικό τους τρόπο Και μετά Ονειρεύονται μόνοι Μακριά από τα όνειρα των ποιητών Από φόβο ίσως Ή από συνήθεια Μπορεί και από άγνοια Δεν διαβάζουν ποίηση Γιατί χτυπάει καμπανάκια Ξεχασμένα και επικίνδυνα Ζουν αναγκαστικά Γεννήθηκαν και θα πεθάνουν Πεζοί και αποίητοι.  

 Απορίες Πού είναι τα χελιδόνια; Πού πήγε το πρωινό κελάηδημα των πουλιών; Πού πήγε η Άνοιξη; Πού χάθηκαν οι ευχές των ημερών που προσμένουμε την Ανάσταση και τη Λαμπρή; Πού πήγαν όλα τα καλά; Είναι οι απορίες πολλών ευαίσθητων ανθρώπων. Μην εστιάζεις στα άσχημα. Να μάχεσαι να τα ανατρέψεις όσο γίνεται και να προσεύχεσαι για το καλό. Το καλό αυτό που ξέχασες, γιατί κάποιοι προβάλλουν μόνο τα άσχημα. Γέμισε ο τόπος δικαστές της ασχήμιας. Οι θαυμαστές της ομορφιάς που πήγαν; Σκέψου τις παγίδες που σου στήνουν και άλλαξε δρόμο. Αλλιώς το κακό θα διαιωνίζεται με την έγκριση σου. Τη ζωή την διαμορφώνεις με τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Κόψε τα δεσμά των βασανιστών σου ΤΩΡΑ. Κάνε μια νέα αρχή!

 Ένα θαύμα χρειάζεται Δεν θα γράψω κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σχεδόν όλοι καθημερινά γύρω μας. Απλά εδώ θα παραθέσω το ευχάριστο μήνυμα, μια ιδέα, ένα χαρούμενο τέλος, (happy end), όπως έκαναν συνήθως στις παλιές, ελληνικές, όμορφες ταινίες. Τα συναισθήματα έχουν πολλές αποχρώσεις. Σήμερα όμως, κυριαρχούν δύο. Οι άσπρες και οι μαύρες. Οι υπόλοιπες αποχρώσεις είναι υπό κατάληψη βίας και φόβου, τρομοκρατίας, φτώχειας και δυστυχίας. Σπάνια βλέπεις όμορφα χρώματα πια, η γκρίζα πόλη, τα μαύρα ρούχα, τα ωχρά πρόσωπα σου επιβάλλουν μια απογοήτευση, μια τάση για φυγή, σου εμφυτεύουν το σπόρο της κατάθλιψης, που γιγαντώνεται ύπουλα, απρόσμενα και επιβλητικά. Ακόμα και ο ουρανός κλαίει με τα γήινα, ανθρώπινα κατορθώματα. Σε λίγο θαρρώ, πως και η θάλασσα θα γίνει ξηρά ή ίσως το αντίθετο. Θα ενταχθεί κι αυτή στην γκρίζα στενάχωρη, παγερή απόχρωση. Τα κάγκελα αυξάνονται και οι παλμοί της καρδιάς μειώνονται. Οι ανάσες μυρίζουν βαριά. Τα μη και τα δεν, ηχούν σε ρυθμούς μινόρε. Ένα μ...

    Ακούω, βλέπω, νιώθω  Ακούω συχνά Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει αληθινή φιλία, όλοι είναι άπιστοι, ερωτικά, θρησκευτικά, γενικά. Δεν το ένα, δεν το άλλο. Μα καλά εγώ πού ζω; Στον κόσμο μου οκ. Όπως μου το λένε άλλωστε πολλοί. Εντάξει συμφωνώ, ζω στον κόσμο μου. Αλλά για να υπάρξει αυτός ο κόσμος, σημαίνει ότι: 1. Τον επέλεξα 2. Κουράστηκα να τον φτιάξω 3. Προσπαθώ να τον κάνω καλύτερο καθημερινά 4. Ακούω, βλέπω, νιώθω, πράττω  5. Παρατηρώ τα πάντα 6. Δεν παραιτούμαι από τα όνειρα μου Κι άλλα πολλά. Και τελειώνοντας, λέω ότι δεν χάθηκε τίποτα από όλα αυτά. Μόνον ο άνθρωπος χάθηκε. Έχασε το δρόμο του, την πίστη του, το χιούμορ του, τον εαυτό του,  τα όνειρα του,  την ψυχή του. Όταν το συνειδητοποιήσει αυτό,  τότε υπάρχει ελπίδα να ανακτήσει όλα αυτά, αν θέλει. Το πώς, είναι στον δρόμο του καθενός  και το πώς δεν είναι ίδιο για όλους.

  Μια Ανάσταση υψώνεται λυτρωτική!  Ανθισμένη, εκτυφλωτική Του επέκεινα μια προσταγή Φωτοδίνη εκστατική Η Αρχόντισσα ζωή!   Υ . Γ . "vivere pericolosamente".

Στο βάθος του ύψους Αρχίζει ο γκρεμός Επιτέλους λέω, Τελειώνει ο διωγμός.  

  . .. Τα φαινόμενα ...   Τα φαινόμενα απατούν. Οι άνθρωποι απαιτούν, απατούν, αιτούν, πατούν, εξαπατούν. Οι κρυμμένες πτυχές των ανθρώπων, καλές ή κακές εκδηλώνονται στα δύσκολα. Εκεί ο μαγικός καθρέφτης της ψυχής αποκαλύπτει τα κρυμμένα απωθημένα. Ελάχιστοι διαθέτουν το μεγαλείο της ψυχής,   αυτό το μέγιστο δώρο, Που δεν χαρίζεται, δεν μιμείται, δεν κληρονομείται, δεν χάνεται ποτέ.   'Όσο καλύτερα γνωρίζω τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο απογοητεύομαι. Δεν συγκρίνω τους ανθρώπους με τα ζώα. Γιατί είναι διαφορετικά είδη έτσι κι αλλιώς.   Αλλά διακρίνω σταθερές αξίες στα ζώα Και σταθερά μεταβλητές στους ανθρώπους. Κάθε τι που συμβαίνει κι ένα βήμα πιο κοντά Στα αποτελέσματα των επιλογών μας.

  Ελευθερία νου,  σώματος και ψυχής,  εδώ και τώρα

  Το περιστέρι Απ' το παράθυρο μου τώρα βλέπω να πετούν ψηλά περιστέρια λευκά Τα καταπράσινα φύλλα των δένδρων που αντιστέκονται σθεναρά στην καταστροφική ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον ήλιο που λάμπει ακόμα πιο ψηλά χρυσώνοντας ότι με αγάπη ακουμπά Τη γη που γέμισε δάκρυα, αίμα και συμφορά Γι' αυτό ο Θεός έδωσε στα πουλιά και στους αγγέλους φτερά Για να πετούν εκεί ψηλά Στα σύννεφα, στον ήλιο που τραγουδά Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, ούτε ψευτιά, προδοσία, αχαριστία και συμφορά Μόνο η ειρήνη άρχει εκεί, αγάπη, χαρά και αγκαλιά Αυτά μου είπε ένα λευκό περιστέρι εμπιστευτικά Πριν πετάξει στον ουρανό ψηλά.

  Πρωινό τηλεφώνημα Αυτές τις μέρες, λίγο πολύ βγάζουμε τον κρυμμένο μας εαυτό. Συνηθίζεται στις δυσκολίες ο άνθρωπος ν' απελευθερώνει ένα καλά κρυμμένο βαρύ φορτίο που έχει στην ψυχή. Διανύουμε την περίοδο του εγκλεισμού μας στα σπίτια μας λόγω κόβιντ. Η φίλη μου λοιπόν η κυρία Ελένη, μου εξομολογήθηκε πρωί - πρωί από το τηλέφωνο κάποια μυστικά της. Αναρωτήθηκα γιατί. Την γνωρίζω περίπου 7 χρόνια, είναι πάνω από 80 χρόνων, την βλέπω σα γιαγιά μου και την αγαπάω. Γνωριστήκαμε πριν λίγο καιρό σε μια παρουσίαση βιβλίου, στην οποία είχα επιμεληθεί την οργάνωση και την παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής. Όταν τελειώσαμε, με πλησίασε και μου είπε με χαρά μικρού παιδιού πως κι εκείνη γράφει ποιήματα και θα ήθελε να τα διαβάσω για της πω τη γνώμη μου. Έτσι ξεκίνησε η φιλία μας. Μου αρέσει να κάνω παρέα με μεγαλύτερους ανθρώπους και να αντλώ λίγη από τη σοφία τους. Δεν γνώρισα γιαγιά και παππού κι έτσι συμπληρώνω αυτή την έλλειψη μου με κάποιους αξιόλογους ανθρώπους που έχω την τύχη...

  Οι τρεις διαστάσεις Ζούσε μια φορά, σε μια γειτονιά κάπου στο κέντρο της Αθήνας, μια όμορφη κοπέλα. Η Ευγενία, ήταν μοναχοκόρη, από γονείς εύπορους, ευγενικούς και αγαπητούς σε όλη τη γειτονιά. Μεγάλωσαν την Ευγενία με πολλή αγάπη, φροντίδα και καλοσύνη. Της πρόσφεραν ότι καλύτερο είχαν. Η Ευγενία όμως, ορφάνεψε αρκετά νωρίς, μόλις τελείωσε το Πανεπιστήμιο. Τη μέρα που πήρε το πτυχίο της Νομικής, έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της, ο Σπύρος. Όνειρο του ήταν να συνεχίσει τη δικηγορία η κόρη του, καθώς και ο ίδιος ήταν από τους καλύτερους δικηγόρους της Αθήνας. Η μητέρα της η Ουρανία, φιλόλογος, ήταν απαρηγόρητη για την απώλεια του αγαπημένου συζύγου της. Όπως και η Ευγενία, η κόρη της. Περνούσαν τα βράδια τους πάντα μαζί, μέχρι τη μέρα που έφυγε από τη ζωή και η μητέρα της. Η Ευγενία τώρα έμεινε ολομόναχη. Άρχισε να ζει σε τρεις διαστάσεις. Πότε στο παρελθόν, πότε στο παρόν, πότε στο μέλλον. Αυτός ο τρόπος εναλλαγής χρονικότητας, την παρηγορούσε, μείωνε τον πόνο της και μα...

  Η αξία της ζωής Έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε. Ήταν περίπου τέτοια εποχή. Τα σχολεία είχαν κλείσει για καλοκαίρι. Ήταν Σάββατο. Χτυπάει το τηλέφωνο. -Γειά σου αστέρι μου, λέει ο φίλος μου ο Βασίλης. Τι κάνεις, ζεσταίνεσαι; Πάμε βολτίτσα στο εξοχικό του Θάνου; Να πάρεις και τη φίλη σου, θα περάσουμε όμορφα. -Ωραία ιδέα, να πάρω τη Σάσα κι αν θέλει κι αυτή, να πάμε. Η Σάσα συμφώνησε αμέσως με χαρά να πάμε, γιατί εδώ που τα λέμε είχε δει δύο - τρεις φορές τον Θάνο και της άρεσε πολύ. Δώσαμε ραντεβού, ήρθαν τα παιδιά και μας πήραν από το σπίτι μου, που εν τω μεταξύ, είχε έρθει και η Σάσα τρέχοντας. Αν και είχε αρκετή ζέστη, η διαδρομή με το αυτοκίνητο ήταν ευχάριστη. Αστειάκια, ανέκδοτα, μουσικούλα, φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε στην Βραυρώνα, στο εξοχικό του Θάνου. Είχε βρει μια δικαιολογία, πείθοντας τους γονείς του πως ήθελε να μείνει μόνος με τους φίλους του αυτό το Σάββατο. Οι γονείς του, δεν του χαλούσαν ποτέ χατίρι μιας και τον είχαν μονάκριβο. Βγάλαμε...

  Τα τρένα που φύγαν Τα ταξίδια με το τρένο της άρεσαν πολύ. Από μικρή της άρεσαν, να τα βλέπει, να τα ακούει, να ταξιδεύει με αυτά. Κοντινά ή και μακρινά ταξίδια. -Υπάρχει μια μαγεία, που δύσκολα, μπορείς να εξηγήσεις, έλεγε η Δοξούλα στη γιαγιά της κάθε φορά που πήγαινε να την επισκεφτεί σε ένα απόμακρο, γραφικό χωριουδάκι που ζούσε με τον παππού της. Ο παππούς της, ο Μάρκος, ήταν επιπλοποιός, καλλιτέχνης. Έφτιαχνε πολύ ωραία έπιπλα, τα σκάλιζε και τον προτιμούσαν όλοι για την όμορφη δουλειά του. Η Δοξούλα ήθελε να της μάθει να φτιάχνει κι αυτή διάφορα μικροπράγματα από ξύλο. Το πρώτο της κατόρθωμα ήταν ένα κρεβατάκι για την κούκλα της. Την βοήθησε πολύ ο παππούς της να πραγματοποιήσει αυτό το όνειρο της. Μόλις το τελείωσαν, η Δοξούλα το έβαζε κάθε βράδυ, δίπλα στο κρεβατάκι της μαζί με την κούκλα της και αποκοιμιόντουσαν χαρούμενες. Η Δοξούλα και η Ζέφη, η κούκλα της. Η γιαγιά της η Ποτούλα, ήταν δασκάλα. Διάβαζαν βιβλία μαζί και μετά συζητούσαν μέχρι να νυχτώσει. Ήταν...

  Η πηγή (της ψυχής) Στο βάθος του νου σου υπάρχει πάντα μια πηγή με ιριδίζοντα, γάργαρα νερά που δροσίζουν την ξηρασία της ψυχής, φτάνει να το πιστεύεις να το θέλεις και να το ζητάς.

  Ο δρόμος με τα νυχτολούλουδα Ο δρόμος μύριζε νυχτολούλουδο. 'Έξαλλη ήταν η χτεσινή νύχτα. Επάνω στη μια ρόδα της μηχανής του χρόνου ισορροπούσε ανάμεσα σε μια ιδέα και στη νότα...'' μι'' μινόρε. Ήταν θεσπέσια η μουσική κι ακόμα πιο μαγευτικό το άρωμα του νυχτολούλουδου. Ξεπέρασε τα όρια της φαντασίας της κι αυτή τη φορά. Της άρεσε να ισορροπεί πότε στη μια ρόδα της χρονομηχανής, πότε στα αδιόρατα πλαίσια της ασπίδας προστασίας. Τα πλούσια μαλλιά της ανέμιζαν πλεγμένα με το άρωμα του νυχτολούλουδου. Ένιωθε να πετάει ελεύθερη στο άχρονο διηνεκές. Ένα φρενάρισμα όμως δυνατό, σταμάτησε τη νυχτερινή αυτή διαδρομή. Ξημέρωσε. Στην ώρα του, ξεπρόβαλε από τη γνωστή θέση, ένας γόης ήλιος εκθαμβωτικός. Στην τροχιά της νέας μέρας, κράτησε στη σκέψη της το άρωμα του νυχτολούλουδου και τη νυχτερινή διαδρομή από το σκοτάδι στο φως. Περαστική ήταν κι αυτή, όπως όλες οι νύχτες μέχρι την Ανάσταση. Έμεινε κουκουλωμένη εκεί στην αγκαλιά τ...

  Η μεγάλη μάχη   Όταν κοιμάμαι περνάω καλύτερα Κυκλοφορώ ελεύθερα όπου και όπως θέλω Αγκαλιάζω και φιλάω τους φίλους μου,  χωρίς φίμωτρο Δεν έχω περιορισμούς, πρόστιμα, φόβο και αγωνία Εκεί όλα είναι δωρεάν και φωτεινά Βλέπω αγαπημένους μου που έφυγαν απ' τη ζωή και νιώθω τεράστια χαρά   Στα όνειρα μου, όλα είναι ονειρεμένα! Κι όταν ξυπνάω, Διαπιστώνω πως η ζωή είναι δύσκολη, ένας αδίστακτος εφιάλτης Αλλά, υπόσχομαι στον εαυτό μου κάθε φορά που ξυπνάω Να τα καταφέρω Όπως κι εσύ και όλοι όσοι πασχίζουμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας Και να ζήσουμε ελεύθεροι, χαρούμενοι, αγαπημένοι και δημιουργικοί.    

    Το  κάλλος  της  ψυχής   Κάτω  από  το  άστρο  της  φαντασίας ανάβω   ένα   λευκό   κερί Ευγνωμονώ   για   το   φως   που   μου   χαρίζει και   την   ψυχή   μου   γλυκά   ανακουφίζει Λατρεύω   τη   δύναμη,   το   κάλλος   της   ψυχής, λατρεύω   κάθε     τι   ασήμαντο που   με   την   αγάπη γίνεται   σημαντικό,   όπως   το   κερί   το   λευκό!

  Το  άλογο  που  μεθούσε Μεθώ  για  να ζω, να   ξεχνιέμαι,   να   τραγουδώ Οι   απότομες   ανηφόρες της   ζωής     οδηγούν   κάθε   βήμα   μου   στον   ουρανό   Ανέλπιδη  και  αβοήθητη  η  μέθη αγκιστρώνεται   επάνω   μου με   την   βαθιά   ανάγκη   για   ελευθερία χωρίς   τη   δυνατότητα   ελέγχου   του   εαυτού   της   Το  μεθύσι  έχει  μια  θνητή  συνάφεια με   το   απόρρητο   της   σκέψης Άλογο   και   παράλογο, άγνωστο,   ανεξερεύνητο   αλλά   προσβάσιμο   Με  τη  μύχια  πεποίθηση  της  προσωρινότητας αποκρύπτει   το   προσωπείο   της   φθοράς, τεκμηριώνει   μια   φιλελεύθερη   αντικειμενικότητα δικαιολογεί   το   αδικαιολ...